Zgodnie z art. 45 k.p. pracownik, który uważa, że wypowiedzenie mu umowy o pracę na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu tych umów, może domagać się przed sądem pracy orzeczenia o bezskuteczności wypowiedzenia wówczas, gdy okres wypowiedzenia jeszcze biegnie i nie doszło do rozwiązania umowy lub gdy umowa uległa rozwiązaniu, przywrócenia do pracy na dotychczasowych warunkach. Pracownik może też (fakultatywnie) domagać się przyznania odszkodowania za nieuzasadnione lub naruszające przepisy o wypowiadaniu, wypowiedzenie takiej umowy.
O rodzaju roszczenia (przywrócenie do pracy czy odszkodowanie) decyduje przede wszystkim pracownik. Zgodnie jednak z treścią art. 45 § 2 sąd może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne czy przywrócenia do pracy, gdy żądanie takie okaże się niemożliwe lub niecelowe. Wtedy sąd może orzec o odszkodowaniu zamiast przywrócenia do pracy. Również do sądu należy ocena, czy przyczyna wypowiedzenia umowy na czas nieokreślony była wystarczająca do dokonania tej czynności prawnej, zmierzającej do rozwiązania stosunku pracy.
Termin, w którym pracownik może skutecznie wystąpić z powództwem przeciwko pracodawcy, został określony w art. 264 § 1 k.p. Zgodnie z tym przepisem odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę.
W związku z tym, że kodeks pracy nie zawiera katalogu przyczyn uzasadniających wypowiedzenie umowy o pracę, orzecznictwo dotyczące zasadności wypowiadania umów jest bardzo obszerne. Jednak nie budzi wątpliwości to, że przyczyna wypowiedzenia powinna być przede wszystkim prawdziwa.
1 2 >>>